Kordieryt (CRD) czy węglik krzemu (SIC)?

Wielu klientów zadaje sobie pytanie czym w praktyce różnią się te materiały i z czego wynika różnica w cenie wykonanych z nich filtrów cząstek stałych. Aby nasi klienci mogli dokonać świadomego wyboru postaramy się poniżej omówić pokrótce najistotniejsze różnice.

Zarówno kordieryt (glinokrzemian magnezu) jak i węglik krzemu (karborund) to materiały, zaliczane do tzw. ceramiki przemysłowej.

W przypadku filtrów cząstek stałych, najczęściej stosowanym, ekonomicznym rozwiązaniem jest kordieryt. Jest to materiał kruchy, o niewielkiej gęstości. Bardzo niski współczynnik rozszerzalności cieplnej powoduje, że wkłady wykonane z kordierytu mają postać monolitów.

Kordieryt lepiej sprawdzi się w przypadku częstych tras na długich dystansach
i przejazdów autostradami, co zapewnia równomierne zanieczyszczenie sadzą
i łagodniejszą regenerację.

Węglik krzemu w porównaniu do kordierytu charakteryzuje się większą odpornością mechaniczną. Jest to materiał ultra-twardy. Posiada również wyższą odporność na wysokie temperatury i tzw. szok termiczny. Z uwagi na rozszerzalność cieplną, wkłady
z węglika krzemu nie są wykonywane jako monolity, a mają budowę segmentową co podnosi koszty produkcji.

Filtry cząstek stałych wykonane z węglika krzemu (SIC) są rozwiązaniem uniwersalnym, dobrze sprawdzają się w mieszanym cyklu jazdy, również przy dużym udziale jazdy miejskiej „stop & go”.

Aktualnie zdecydowana większość filtrów cząstek stałych montowanych w fabrycznie nowych samochodach wykonana jest z węglika krzemu.

Z tego powodu obecnie wszystkie filtry cząstek stałych w ofercie EVOHAUST wykonane są węglika krzemu (SIC). Produkty EVOHAUST to jakość zarezerwowana do tej pory dla segmentu OE, która staje się dostępna dla szerokiej gamy użytkowników, w bardzo atrakcyjnych cenach.